السلام عليك يا علي بن محمد ايها الهادي النقي يابن رسول الله(ع)

اي آنكه بود هادي دين نام تورا

                                                               خون گشت دل از گردش ايام تورا

فرياد ز مغيره كه پس از آن همه ظلم

                                                                     با زهر جفا كشت سر انجام تورا

از ابن اورمه ـ : در روزگار متوكّل به سامراء رفتم وبر سعيد حاجب وارد شدم. متوكّل ، امام هادي عليه السلام را به دست او سپرده بود تا وي را به قتل رساند. چون بر سعيد وارد شدم، گفت: دوست داري معبودت را ببينى؟ گفتم: سبحان اللّه ! معبود من [ كسي است كه ] به چشم ديده نمي شود. گفت: همين كسي كه شما او را امام خود مي خوانيد. گفتم: بدم نمي آيد او را ببينم. گفت: به من دستور داده شده كه او را بكشم وفردا اين كار را خواهم كرد. در حال حاضر آورنده پيام ، نزد اوست. وقتي او رفت، تو داخل شو.
لحظه اي بعد ، او بيرون آمد. سعيد گفت: داخل شو. من وارد خانه اي شدم كه امام هادي عليه السلام در آن زنداني بود. ناگهان چشمم به گوري افتاد كه در برابر آن حضرت كنده شده بود. وارد شدم وسلام كردم وبه شدّت گريستم. فرمود: چرا گريه مي كنى؟ عرض كردم: براي آنچه مي بينم. فرمود: براي آن گريه نكن؛ زيرا آنها موفق به انجام اين كار نمي شوند. سپس آن حضرت مرا آرام كرد، وفرمود: دو روز بيشتر طول نمي كشد كه خداوند خون او (متوكّل) وخون همين پيك را كه ديدي مي ريزد
به خدا قسم دو روز بيشتر نگذشت كه هر دو كشته شدند.

ميزان الحكمه ج1 ص 370

    ميزان الحكمه 1» صفحه 505